Black Rose

Στον Κώστα
για την αρχή
και στον Ηλία
για την αρχή τού τέλους

    

    

Τα μαύ ρα ρό δα
δεν φυ τρώ νουν πια
στο Δι δυ μό τει χο· μπλουζ.

    

Μ.Μ.

    

Το κοτσύφι πρέπει να πετάει./ XII

     

    

Το ποτάμι κινείται.
Το κοτσύφι πρέπει να πετάει.

     

– WALLACE STEVENS

    

"ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ
ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ"

    

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

   

Το χέρι σου στο δικό μου

    

17 ΜΗΝΕΣ

    

    

Σε κάθε άνθρωπο αντιστοιχεί ένα αστέρι στον ουρανό που είναι η συμπαντική ψυχή του. Στη δική μας περίπτωση, νιώθω πως μάλλον κοιτάμε στο ίδιο σημείο στον ουρανό μετά από κάθε επίγεια ερωτική μας πτήση. Να είναι τυχαίο; Καληνύχτα, ψυχικό ερωτικό μου ταίρι! Σε αγαπώ από εδώ μέχρι το υπέροχο φωτεινό μας αστέρι.

    

– ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΓΟ ΕΒΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

       

Η εποχή που ο δράκοντας ξύπνησε

    
Κρατώ ένα ξερόφυλλο στο χέρι
πιστεύοντας —ο τρελός!— ότι μπορεί να ξυπνήσει
από τον ύπνο του οποτεδήποτε.
   
Όπως η έρημος κάποτε θάλασσα
η βροχή πάντα σύννεφο και
τα φλεγόμενα άστρα μάλλον οργισμένοι δράκοντες ήταν.
   

M.M.

   

Dragon Spirit | Freeminds

  

18 χρόνια μετά

   

  
- Οι αγάπες, οι πρώτες, οι μεγάλες δεν ξεχνιούνται ποτέ, λένε.
   
- Ναι, όταν το αξίζουν.
  

Μ.Μ.

  

Το δάκρυ ενός τρελού

    

 

Καθώς περνούσα από την πόλη σου και την εξερευνούσα σπιθαμή προς σπιθαμή το πιο ωραίο ποίημα που θα μπορούσα να είχα γράψει πέρασε μπροστά από τα μάτια μου κι όμως δεν το έγραψα. Ταξιδευτής θριαμβευτής μα συνάμα ηττημένος προσπαθούσα να σε διακρίνω μέσα σε μαγαζιά σε δρόμους σε σοκάκια τίποτα όμως εσύ πουθενά κι εγώ ήρθα είδα και πέρασα όλα τα είδα όλα τα ένιωσα λυπήθηκα σχίστηκα για άλλη μια φορά μέσα μου με τα παλιά γνωστά ξυράφια μένοντας με την ίδια παιδιάστικη απορία πώς γίνεται να έχεις σφηνωθεί βαθιά μέσα στο μυαλό μου χρόνια τώρα κι αυτό το ζινγκ-ζανγκ όπως το πέρασμα από την πόλη σου ποτέ να μην τελειώνει. Ο Θεός είναι ένας μαύρος αυτοκράτορας που μας οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο φως πέρα από την άβυσσο κι εμείς τυφλοί προσπερνάμε ο ένας τον άλλον. Και τί δεν θα έδινα για να σου αρέσει ο τρόπος που μιλώ δεν με ξέρεις όμως ούτε εγώ σε ξέρω κι οι εποχές περνάνε από το τίποτα στο τίποτα με λίγο από κάτι. Αντίο. Ετοιμάζομαι να εκραγώ. Βράδιασε. Πάω να κλάψω. Το τραγούδι τελειώνει. Και ποιος ξέρει: μπορεί να μην σου άρεσε ο τρόπος που μιλώ ίσως όμως βρεις ελκυστικό το δάκρυ ενός τρελού.

  

Μ.Μ.

 

ΥΓ. Τελικά αντί για εκείνο το ωραίο ποίημα έγραψα ό,τι χειρότερο θα μπορούσα να είχα γράψει κι υπεύθυνη για αυτό είσαι εσύ και μόνο εσύ.

   

ΥΠΟΜΟΝΗ

    
Μια γη
η υπομονή μου
περικυκλωμένη από
παλίρροιες.
    

Μ.Μ.

  

   

2 ώρες και 41 λεπτά από την καθημερινότητά σας

    

Έχουν περάσει ήδη αρκετά χρόνια από το έτος που δημιουργήθηκε και διαδόθηκε. Τότε πίστευα ότι άξιζε τον κόπο ορισμένων ανθρώπων να μεταφραστεί και να διαδοθεί. Τώρα το πιστεύω ακόμη πιο πολύ. Αν θέλετε, αφιερώστε 2 ώρες και 41 λεπτά από τον χρόνο σας για να το παρακολουθήσετε. Μην σας βάζει σε σκέψεις η διάρκειά του. Είναι δομημένο σε 4 διακριτές ενότητες ώστε να το δείτε αποσπασματικά, αν δεν αντέχετε μονομιάς. Σας (ξανά) παρουσιάζω, λοιπόν, το 

    

Zeitgeist: Moving Forward

    

με ελληνικούς υπότιτλους.

    

Ένα ντοκιμαντέρ για τα προβλήματα τού σήμερα και μια (πιθανή) λύση.

 

   

Το κοτσύφι πρέπει να πετάει./ XI

  

Διέσχισε το Κονέτικατ
Σε γυάλινη άμαξα.
Για μια στιγμή, φόβος τον διαπέρασε,
Όταν μπέρδεψε
Τη σκιά του οχήματός του
Με κοτσύφια.

    

– WALLACE STEVENS

    

"ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ
ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ"

    

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

    

Πρωτομαγιά στον στρατό

  
- Μήπως τελικά η θητεία στον στρατό με προετοιμάζει για τον πραγματικό στρατό;
   
- Κρύβε λόγια.
   

M.M.

   

VIC

    

ΛΟΓΟΙ ΣΙΩΠΗΣ

    
Τη σιωπή
τού άλλου
να τη σέβεσαι.
    
Έχει
λόγους
σιωπής.
    

M.Μ.

    

   

Το κοτσύφι πρέπει να πετάει./ X

    

Στη θέα κοτσυφιών
Που πετούν μέσα σε πράσινο φως,
Ακόμη και οι μαστροποί της ευφωνίας
Θα κραύγαζαν οξύφωνα.

    

– WALLACE STEVENS

    

"ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ
ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ"

    

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

   

Δεκατρία

   

Η χαρά της καταστροφής είναι ταυτόχρονα χαρά δημιουργική.

    

ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ

   

Loui Jover, the poets wife

 
Ποτέ
Μη συγχωρέσεις
Εκείνους που
Θέλησες να τους δώσεις
Ένα χαμόγελο
Και σου επέστρεψαν
Λύπη
Και ξανά
Λύπη
Και ξανά
Λύπη.

Αφιερωμένο,
Λοιπόν,
(Αυτό το τραγούδι;)
Σε όλους εκείνους
Που εύχομαι
Για δεκατρείς ζωές
Να μην τους ξανασυναντήσω.

Όχι τίποτ' άλλο
Μα είναι που τα χαμόγελα
Έχουν γίνει δυσεύρετα
Στις μέρες μας
Κι είναι πραγματικά
Κρίμα
Να χαραμίζονται
Σε έρεβη
Ναρκωμένων
Μασκών
Που θέλουν τα πάντα
Εκπροσωπώντας το τίποτα

ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ
ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ
ΑΙΔΟΙΩΝ
ΑΓΑΠΟΚΤΟΝΩΝ!
   

Μ.Μ.