Ξεθαμμένες μικρές ιστορίες

    

Είμαστε φτιαγμένοι από εκρήξεις αυτοκτονημένων αστεριών.

   

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

    

*

  

Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε ένα Αστέρι πάνω από τη Γη. Εκεί ψηλά στον Πατέρα-Ουρανό. Άγνωστο το πώς. Άγνωστο το γιατί.

   

Μέχρι που το Αστέρι κάποτε κουράστηκε να μένει μόνο του κάπου τόσο μακριά, κι ας είχε τον Ήλιο, το Φεγγάρι και όλα τα άλλα άστρα για παρηγοριά.

   

Εκείνο ήθελε να γεννηθεί από το φως μιας έκρηξης νεκρής. Το καλούσε η σκοτεινή Μητέρα-Γη, που ήταν ακόμα ζωντανή μέσα στον χαμό της.

   

Και το Αστέρι αυτό γεννήθηκε για πρώτη φορά, σε τούτη εδώ τη φυλακή, με τη μορφή ενός ελαφιού. Και το ελάφι, μια μέρα, άφησε την τελευταία του πνοή πληγωμένο από τον φόβο και από το κρύο. Έφυγε τόσο μόνο...

Έπειτα γεννήθηκε, για δεύτερη φορά, με τη μορφή μιας γάτας. Κι η γάτα αυτή με τις εφτά ψυχές έχανε, μία-μία, την κάθε της ψυχή. Άλλη τη δώριζε σε μια πληγωμένη ύπαρξη, την οποία αγαπούσε τόσο πολύ. Άλλη τη δάνειζε σε κάποιον που την εκμεταλλεύτηκε πάρα πολύ. Και δεν την επέστρεφε ποτέ. Κι άλλη την έπαιρναν σκυλιά που τη μισούσαν υπερβολικά πολύ. Μέχρι που μέσα από τη γάτα μια μέρα έφυγαν όλες οι ψυχές. Και η γάτα ξεψύχησε. Πάλι μόνη...

   

Ύστερα γεννήθηκε, για τρίτη φορά, με τη μορφή μιας αλεπούς. Κι η αλεπού αυτή ήταν επικίνδυνη. Μόνο που μια μέρα, πάνω στον ίλιγγο του κινδύνου, ρίσκαρε, έχασε κι έσβησε απελπισμένη. Ξανά μόνη...

   

** 

Κι έρχεται τώρα, για τέταρτη φορά, γεννημένη με τη μορφή ενός ανθρώπινου πλάσματος. Κι η μορφή αυτή δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος. Γιατί φέρει μέσα της το ελάφι, τη γάτα και την αλεπού μαζί!

  

Και βρέθηκε για άλλη μια φορά σε αυτή τη μάταιη γη, μόνο και μόνο για να δει. Για να βρει μέσα από τα μάτια ενός ελαφιού, μιας γάτας, μιας αλεπούς κι ενός ανθρώπου τον δρόμο τής μεγάλης επιστροφής. Τον δρόμο προς το Αστέρι. Μα το Αστέρι αυτό δεν είναι, πλέον, ζωντανό. Κείτεται εκεί ψηλά νεκρό. Μόνο του κι αυτό...

   

***

Και ο ανθρωπος αυτός που γεννήθηκε με το κεφάλι ψηλά, στο σώμα μιας κοπέλας, ρίχνει το βλέμμα του σε μένα.

Και γράφω εδώ τώρα, μέσα από ένα τρένο, την ιστορία των ματιών που είδα. Για τα μάτια τής κοπέλας!

Και είδα το ελάφι. Και είδα τη γάτα. Και είδα την αλεπού. Μα πάνω από όλα είδα τον ανθρωπο. Την κοπέλα που αγαπώ...

   

**** 
   

Και μόνο τα μάτια της να βλέπω. Να τα φιλώ. Και τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό να μην έχω.

   

Κι η όμορφη κοπέλα με τα ωραία μάτια ας εξακολουθεί να βλέπει ψηλά στον ουρανό, όπως όταν καθόμαστε αγκαλιά και της διαβάζω μικρές ιστορίες σαν κι αυτή.

   

Κι εγώ ας την κρατώ στην αγκαλιά μου. Τα δυο της μάτια να φιλώ. Και ας παίρνω από πάνω τους τον πόνο. Επειδή εκείνο το Αστέρι δεν μπορεί πια να δει.

  

Μα η πανέμορφη κοπέλα που αγαπώ ξέρει πως έχει κάτι μέσα της από εκείνη την παλιά έκρηξη του Αστεριού. Κι ας έχει αυτό χαθεί. Το έχει μέσα στα μάτια της. Το βλέπω. Και δεν το χάνει. Κανείς δεν μπορεί να της το πάρει. Αυτό το κάτι. Που τόσο αγαπώ... 

   

Μ.Μ.

   

ΟΥΤΕ ΖΕΣΤΗ ΟΥΤΕ ΚΡΥΟ

The stars you see at night are the unblinking eyes of sleeping elephants,
who sleep with one eye open to best keep watch over us.

~ Gregory Colbert,

 "Ashes and Snow:

A Novel in Letters"

(2005)

*

Βήμα 1: ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΡΥΟ ΕΔΩ

Βήμα 2: ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΗ ΖΕΣΤΗ ΕΔΩ

 

ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ τής μήτρας. Σώος και αβλαβής. Ένα άτομο μέσα σε ολόκληρο σύμπαν! Εδώ δεν υπάρχει ούτε το φως τού ήλιου για να σε ζεσταίνει στα κρύα σκοτάδια που θα έρθουν, ούτε το φως τής σελήνης για να σε λούζει με παγωμένο ιδρώτα μετά από κάθε ζέση και στην υγρασία των ερωτικών κρεβατιών στη χάση τους. Εδώ ξημερώνει πάντα νύχτα. Αυτή τη φορά, διακρίνεις ένα μεγαλύτερο παράθυρο. Με καλύτερη θέα. Η μήτρα είναι σαν τον θόλο τού ουρανού με όλα του τα άστρα καρφωμένα πάνω της. Σαν μικρές πληγές. Ο αστερισμός τού Ωρίωνα είναι η πρώτη από τις πληγές που βλέπεις· και την ερωτεύεσαι. Το κορίτσι που θα σου δείξει τον δρόμο για τον Ωρίωνα θα το αγαπήσεις, θα το παντρευτείς και θα το φέρνεις σε οργασμό κάθε νύχτα μέχρι τη λάμψη του άστρου σας. Αυτό είναι ένα συντριπτικό βήμα!

ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΑΘΗΚΑΝ αρκετά για να ξεκινήσει το ταξίδι προς τους 88 αστερισμούς τού θόλου τής μήτρας. Και πρόκειται να διαρκέσει χρόνια και χιόνια. Ενώ οι στάχτες των κορμιών θα πέφτουν αγνές σαν νιφάδες.

Μ.Μ.

    

     

ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΗ ΖΕΣΤΗ ΕΔΩ - Βήμα 2

Φωτογραφία: Gregory Colbert

    
ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ σου από τη πίσω πλευρά τού τοίχου. Γυμνό. Όπως σε έφερε στο κόσμο η μάνα σου. Μελένιο. Αλλά χωρίς να έχεις αγγίζει το μέλι. Σε έχει αγγίξει πρώτο αυτό. Δυο στάλες, καυτές, πέφτουν από τον ουρανό. Δεν είναι βροχή αυτό. Ούτε καν όξινη. Είναι αίμα ατόφιο! Κοιτάζεις ψηλά. Στον ουράνο υπάρχει μια τεράστια τρύπα. Μαύρη τρύπα, σαν αυτές που βρίσκονται στο σύμπαν. Μόνο που αυτή η τρύπα είναι διαφορετική από όλες τις άλλες. Μοιάζει με γυναικείο κόλπο, όπου στο βάθος του διακρίνεται η μήτρα. Ξαφνικά, αρχίζει να βρέχει καταρρακτωδώς. Όλα στη γη αρχίζουν να λιώνουν στο πέρασμα της "βροχής". Παντού βρέχει αίμα κοχλάζον! Τα μόνα όντα που επιβιώνουν εδώ είναι τα θηλυκά. Όσο για τα αρσενκά, όλο τους το σώμα αποσυντίθενται· ενώ τα γεννητικά τους όργανα, αιωρούμενα στον αέρα, κατευθύνονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τη μεγάλη μήτρα που τα ρουφά πιο δυνατά και από τυφώνα. Μόνο η δική σου ακεραιότητα διασώζεται. Αυτό θα οφείλεται μάλλον στο μέλι. Σκύβεις και προσκυνάς ευλαβικά τη μήτρα. Αυτό είναι το δεύτερο βήμα. 

  

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

      

ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΡΥΟ ΕΔΩ - Βήμα 1

Φωτογραφία: Gregory Colbert

 

ΌΤΑΝ ΤΟ ΓΥΑΛΙ έχει ραγίσει στο τζάμι τού τοίχου τής καρδιάς σου, μη προσπαθείς να το ξανακολλήσεις. Σπασ' το πρώτος εσύ! Καθάρισε τα αίματα από το χέρι σου και στη θέση του τοποθέτησε ένα παραθυράκι, τόσο δα μικρό ώστε ο ήλιος που το διαπερνά ίσα που να γλείφει το σκοτάδι. Όπως MONO οι στάχτες ξέρουν να γλείφουν το χιόνι. –Ή, όπως το πέος μου γλείφει το αιδοίο σου ένα πράγμα.– Μετά ζωγράφισε στον τοίχο, περιμετρικά στο νέο παράθυρο, ένα μεγάλο γυναικείο εσώρουχο. Όπως το βλέπει κανείς από τη μπροστινή του πλευρά, έτσι ώστε να φαίνεται ότι έχει μια μικρή οπή ακριβώς εκεί όπου μπαίνει λίγο φως από το μικρό παράθυρο. Άρχισε να γλείφεις στο σημείο που βρίσκεται η οπή. Τι γεύση έχει; Ουσιαστικά, γλείφεις το παράθυρο και τον τοίχο γύρω από αυτό. Oι ρόλοι σκοτάδι-φως έχουν αντιστραφεί τώρα. Συνέχισε να γλείφεις μέχρι που να νιώσεις αηδία και να κάνεις εμετό. Κοίταξε καλά τον εμετό σου και στη συνέχεια στρέψε το κεφάλι σου ξανά στον τοίχο. Εκείνον με την τρύπα από την οποία στάζει το μέλι! Μπορείς να δεις πίσω από αυτόν χωρίς να αγγίξεις το μέλι; Αυτό είναι το πρώτο βήμα.

   

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

     

Πανάκεια

  
- Από το τίποτα ανακαλύπτεις τα πάντα; 
   
- Πάντα!
 

Μ.Μ.

 

      

Καθαρτήριο

 
Να είσαι φίλος με όλους, οικείος με μερικούς, προσηνής σε λίγους και ευγενικός με ελάχιστους.
 

Μ.Μ.

 

   

Καμπάνες ηχούν

 

Η ΠΙΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ έκφραση έρωτα, ή αγάπης, προς τον άλλον –ακόμη και αυτή!– κρύβει βαθιά στη ρίζα της, πολύ βαθιά, την ανάγκη τού ατόμου, του ΕΓΩ του ατόμου, για αυτο-επιβεβαίωση. Ερωτευόμαστε για να γίνουμε ερωτεύσιμοι, όπως αγαπάμε για να αγαπηθούμε.

    

ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ εσωτερικό, εγωιστικό, υπαρξιακό μηχανισμό, που είναι αρρώστεια, παύει να σε ελκύει ο έρωτας του άλλου, ή παύεις να είσαι η αγάπη τού άλλου, ακριβώς τη στιγμή εκείνη που το ΕΓΩ παύει να θέλει, ή μπορεί, να αυτο-επιβεβαιώνεται. Με άλλα λόγια, παθαίνει κορεσμό, κοινώς ξενέρωμα!
 

M.M.

   

    

Φθινοπωρινή ισορροπία

   

ΌΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΩΛΕΣΕΙ τη συνείδηση της μικρότητάς του, μπορεί να φτάσει να μοιάζει "μεγάλος" στα μάτια των άλλων (και στα δικά του)· δε θα είναι, όμως, ποτέ πραγματικά μεγάλος. 

Μ.Μ.

   

Για τα γενέθλιά της

     

Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο. 

Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια,
το κάνουν με δικό τους κίνδυνο. 

Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο,
το κάνουν με δικό τους κίνδυνο. 

   

(Πρόλογος από Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη. Μια πολυσυζητημένη περίληψη των αισθητικών απόψεων του Όσκαρ Γουάιλντ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Δεκαπενθήμερη επιθεώρηση, στο τεύχος του Μαρτίου του 1891.) 

     

Ακολουθώντας το χάρτη

 

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ στη ψυχή. Πολλοί παραμένουν παιδιά στο μυαλό. Και, δυστυχώς, πάρα πολλοί είναι αυτοί που παραμένουν παιδιά στο μυαλό τρέφοντας τη ψευδαίσθηση πως παραμένουν παιδιά στη ψυχή. Οι πρώτοι θα βρούνε το καταφύγιο που αναζητούνε. Για τους δεύτερους υπάρχει ελπίδα. Οι τελευταίοι, όμως, δεν έχουν καμιά ελπίδα! 

Μ.Μ.

 

Με τη ψυχή στον ήλιο

   

Το "γήινο" τραγούδι των Μαύρων Ανέμων

 
1. Λύκος σε ένα κόκκινο δάσος

2. Μαύρα δάκρυα σε ένα ερυθρόμορφο σώμα

3. Η Βασίλισσα έγινε... Πριγκίπισσα!

4. Μπλακ Μπερντ, πέτα μακριά!

5. Ένας μεγάλος κύκλος

6. Νηπενθή Σαρκοφάγα

 

7. ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΝΕΡΑΙΔΕΣ και ξωτικά, μία-μία, ένα-ένα, καβαλίκευαν τα μαύρα άλογα. Η αποχώρησή τους από το δάσος είχε μόλις αρχίσει. Με τον ίδιο τρόπο που τα άλογα είχαν εισέλθει, έτσι άρχισαν να φεύγουν. Σα να επρόκειτο για νεκρική πομπή "εγωπλασμάτων". 

Τα Νηπενθή Σαρκοφάγα, κατά την έξοδό τους από το δάσος που είχαν πριν γαμήσει, άρχισαν ένα λυπητερό τραγούδι οι πρωτάκουστοι στίχοι του οποίου πήγαιναν κάπως έτσι: 
 
  

Πολλοί μικροσκοπικοί άνθρωποι
συγκεντρώνονται ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων
ή μέσα στους θάμνους στο πάρκο,
κάτω από τραπέζια πολυτελών εστιατορίων,
ανάμεσα στις πτυχές μεταξωτών σεντονιών,
σε ξενοδοχεία πολλών αστέρων. 

Είναι υπομονετικοί και έρχονται από πολύ μακριά.
Η μέρα τους κράτα αιχμάλωτους στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα
δίχως ελπίδα και υποστήριξη.
Γυμνούς.
Κενούς.
 

Αθέατο το πλήθος στη συνέχεια
στην οποία δεν ανήκει.
 

Και χορεύουν και αγαπούν ο ένας τον άλλο με μιαν αγάπη τυφλή, 
με μιαν αγάπη πρωτάκουστη.

Τους έχω δει, πράγματι,
και με εξέπληξαν.
Με πήραν από το χέρι
και με αγκάλιασαν,
μου χαμογέλασαν
ανάλαφροι στην άμετρη μοναξιά τους. 

Φωτεινοί,
μου τραγουδούν διαρκώς απαλές μελωδίες.
Μετά έγιναν βροχή
και δρόσισαν απέραντα, ξερά εδάφη
άρδευσαν χωράφια που ήταν άνυδρα για χιλιάδες χρόνια
και ήταν από πάντα άγονα.
 

Τότε, μπροστά στα μάτια μου,
όλοι οι εναγκαλισμοί τους αναλώθηκαν
σε ένα αρωματισμένο σύννεφο ατμού.
 

Ετσι, τους είδα να πετούν γρήγορα μακριά.
Τους είδα να εξαφανίζονται
δίχως λέξη,
δίχως νεύμα.

Και τους αγάπησα.*

Αυτό ήταν το στερνό τραγούδι των έκπτωτων Νεράιδων και Ξωτικών. Από τότε, πατούσαν MONO στη γη, δε πετούσαν και δε τολμούσαν καν να αντικρίσουν τον ουρανό· γι' αυτό, "γήινο" έγινε το σώμα τους και "γήινο" ήταν το τραγούδι τους. 

Τα φτερά είχαν πια χαθεί.

*
*  *

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΛΟΓΟ, το άσπρο, απέμενε μονάχο. Εκεί όπου πριν είχε γίνει η μεγάλη συγκέντρωση. Επίκειται η συνάντησή του με τον Μπλακ Μπερντ. Η αρχή μιας καινής ιστορίας. Αναμένεται. 
   

Μ.Μ.

 

Υ.Γ. Ευχαριστώ την Ίριδα και τη Σκάρλετ για την απλόχερη βοήθειά τους στη μετάφραση –ελεύθερη σε ορισμένα σημεία, όπως το άλογο της εικόνας!– των στίχων από τα αγγλικά στα ελληνικά. Τα πρωτότυπα λόγια τού κομματιού ακούγονται στα ιταλικά. Να το ακούσετε ολόκληρο, ειδάλλως να πάτε να αγαπηθείτε!
     
_____________
    
* MONO, Black Rain
    

Μια εναλλακτική εκδοχή τέλους

Ποιητική επιστολή προς Μπλακ Μπερντ #1 

Κόκκινο Δάσος, 24/7/2013

Αγαπητή Ίριδα,

Δεν υπάρχει «χρόνος παρελθών και μέλλων χρόνος»,
παρά μόνο το αιώνιο και άχρονο ΠΑΡΟΝ, το μέγα ΤΕΛΟΣ.

Γιατί, ως γνωστόν, το ΜΕΤΑ είναι ΤΩΡΑ
και το ΠΙΟ ΜΕΤΑ από το μετά ΠΟΤΈ.

Kάπως έτσι, το ΑΡΓΑ έγινε ΝΩΡΙΣ
με αποτέλεσμα ΤΩΡΑ (ξανά) ΠΌΤΕ; –

Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή! –

Έχω όμως κάποιο νέο –μυστικό!– να σου πω,
καθώς μου είπε ένα πουλί πως όταν ο έρωτας
του ανθρώπου και των πραγμάτων στεγνώνουν μέσα του
όλες οι αγάπες περνάνε μπροστά από τα μάτια του·

σα σε ταινία. 

Σε φιλώ,

ένας Λύκος

      

Νηπενθή Σαρκοφάγα

    

ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΚΑΤΕΦΘΑΣΑΝ, ενστικτωδώς, μετά από λίγο οι κυνηγο-Νεράιδες και τα κυνηγο-Ξωτικά, με αίματα και πίσσα στα γυμνά τους μέλη από την εξόντωση των μαύρων πουλιών. Φέρονταν τελείως αλλοπρόσαλλα, τόσο που έβγαζαν άναρθρες κραυγές και χαϊδεύονταν αισχρά μεταξύ τους. Έμοιαζαν τώρα πια με Νηπενθή Σαρκοφάγα.

    

    

Δίχως συναισθήματα, τρυφερότητα και σύνεση.

    
Υ.Γ. Άραγε, ακριβώς έναν ολόκληρο χρόνο μετά, νιώθεις καθόλου; Εσύ μονάχα ξέρεις... Γιατί δεν υπάρχει "δε ξέρω τι θέλω", παρά μόνο "θέλω" ή "δε θέλω"· κι εσύ μάλλον, μέσα σου, δε θέλησες εξ αρχής. Και, αλήθεια, πώς τελειώνει μια ιστορία που δεν άρχισε ποτέ;

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]