ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Επίμετρο

  

Μέρος 1  Μέρος 2  Μέρος 3+  Μέρος 5  Μέρος 6

    

Listening to you I get the music

Gazing at you I get the heat

Following you I climb the mountain

I get excitement at your feet

   

   

«Μην ασχολείσαι τόσο με τις λέξεις· ασχολήσου καλύτερα με μένα. Μην ασχολείσαι με αυτά που σου λέω· ασχολήσου καλύτερα με αυτό που είμαι εδώ και τώρα. Τότε υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα μεταμόρφωσης και κατανόησης. Αν απλά συνεχίσεις να με ακούς, μπορείς να βρεις τρόπους να αποφύγεις, να ξεφύγεις.

Οι λέξεις είναι μόνο λέξεις. Καμία λέξη δεν είναι αληθινή. Δεν είναι παρά τεχνητές επινοήσεις – χρήσιμες, αλλά πολύ περιορισμένες. Η γλώσσα δημιουργείται από συμπτώσεις. Δεν έχει τίποτε το τελειωτικό. Γι' αυτό υπάρχουν τόσες γλώσσες. Για τον ίδιο λόγο υπάρχουν χιλιάδες λέξεις στον κόσμο. Υπάρχουν πάνω-κάτω χίλιες γλώσσες. Είναι τεχνητό.

Είτε ονομάσεις ένα τριαντάφυλλο τριαντάφυλλο, είτε το ονομάσεις γκουλάμπ δεν αλλάζει τίποτε για το τριαντάφυλλο. Το τριαντάφυλλο αγνοεί μακαρίως το πώς το ονομάζεις. Αλλιώς το τριαντάφυλλο θα μπερδευόταν. Υπάρχουν χίλιες λέξεις για το τριαντάφυλλο. Θα είναι αδύνατον για το τριανταφυλλο να ανθίσει, αν γίνει πολύ γλωσσομαθές, πολύ διανοούμενο. Το τριαντάφυλλο δεν σκοτίζεται για το πώς το ονομάζεις. Και, είτε το ονομάσεις τριαντάφυλλο, είτε το ονομάσεις γκουλάμπ, ποιά η διαφορά; Ένα τριαντάφυλλο παραμένει τριαντάφυλλο. Η γλώσσα είναι τεχνητή, συμπτωματική.»
 

– ΌΣΣΟ, Νιρβάνα: Ο Τελευταίος Εφιάλτης, εκδ. Ρέμπελ.

     

ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Μέρος 6

    

Sickness will surely take the mind

Where minds can't usually go

Come on the amazing journey
And learn all you should know...

    

               
Η ΕΓΩΓΟΥΛΑ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ. Επιμένει. Καμμία απάντηση. Τότε αρχίζει. Να ανησυχεί. Αποφασίζει να μπει μέσα. Στο σπίτι. Για να δει τί συμβαίνει. Ο Ανιδιοτέλης δε βρίσκεται στο σπίτι. Μάλλον το έχει αφήσει. Πριν από πολύ καιρό. Η προσοχή τής Εγωγούλας. Πέφτει αμέσως στο κρεβάτι. Πάνω στο μαξιλάρι. Υπάρχει ένα τεράστιο και κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Το πιο ωραίο που έχει δει. Στη ζωή της! Αρπάζει το τριαντάφυλλο. Με μεγάλη ικανοποίηση. Γυρίζει χαρούμενη στο σπίτι της. Η προηγούμενη ανησυχία της. Για τον Ανιδιοτέλη. Έχει εξαφανιστεί. Εντελώς. 

Μόνο η φροντίδα του πανέμορφου κόκκινου τριαντάφυλλου τη νοιάζει τώρα.

   

*

              
Η ΕΓΩΓΟΥΛΑ ΔΕΝ είδε ποτέ ξανά τον Ανιδιοτέλη. Συνέχισε τη ζωή της κανονικά. Πήγαινε τακτικά για ψάρεμα και Καύλοι μπαινόβγαιναν κατά καιρούς στο σπίτι της. Όσο για το πανέμορφο κόκκινο τριαντάφυλλο. Δε μαράθηκε ποτέ. Έτσι, η Εγωγούλα το κράτησε για πάντα στο σπίτι της και το φρόντιζε. Υπήρχανε, ωστόσο, φορές που το παραμελούσε – οι Καύλοι, βλέπετε, τής δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα. 

         

Το πανέμορφο κόκκινο τριαντάφυλλο έμεινε για πάντα στο σπίτι μαζί της τεράστιο και κατακόκκινο σα ζωντανό.

                 

*

               

Και ζήσαν εκείνοι κι εκείνη καλά – και το τριαντάφυλλο ακόμη καλύτερα.

        

Μ.Μ. 

    

ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Μέρος 5

         

ΦΘΑΝΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ τής Εγωγούλας. Ο Καύλος. Ο κηπουρός της. Ανοίγει απότομα την αυλόθυρα. Σπάζοντας ένα κλαδί. Από τη τριανταφυλλιά. Χωρίς καν να το παρατηρήσει. Βαδίζει προς το μέρος τής Εγωγούλας. Η ίδια ενθουσιάζεται. Στη θέα τού Καύλου. Δεν αντιλαμβάνεται. Το σπασμένο κλαδί. Τής πληγωμένης τριανταφυλλιάς. Γυρνάει προς το μέρος τού Ανιδιοτέλη. Τού ζητάει να φύγει. Θέλει να μείνει μόνη της. Με τον Καύλο.

   
Ο Ανιδιοτέλης φεύγει. Αποσβολωμένος. Γυρίζει στο σπίτι του. Λυπημένος. Όταν καταλαγιάζει κάπως. Ο πόνος του. Αποφασίζει να βγει στο κήπο του. Για να ξεριζώσει. Τη κόκκινη τριανταφυλλιά. Σκέφτεται τα τριαντάφυλλα. Ειδικά τα κόκκινα. Υπάρχουνε για να δίνονται. Από ανθρώπους. Στους ανθρώπους. Με αγάπη.
           

Βγαίνοντας στο κήπο βλέπει τη τριανταφυλλιά ήδη μαραμένη. Είχε πια νόημα να φροντίζει τη τριανταφυλλιά; 
       

*

ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΡΚΕΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣ. Μία μέρα. Η Εγωγούλα θυμάται. Ξαφνικά. Τον Ανιδιοτέλη. Αποφασίζει να τον επισκεφθεί. Η Εγωγούλα ήτανε πολύ στενοχωρημένη. Ο Καύλος. Αφού της είχε καταστρέψει τη τριανταφυλλιά. Μαζί με ολόκληρο το κήπο. Την είχε εγκαταλείψει. Η Εγωγούλα. Σκέφτεται. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Θα της έφτιαχνε τη διάθεση. Και ο μόνος που θα μπορούσε. Να της δώσει. Αυτό που είχε τόση ανάγκη. Ήταν ο Ανιδιοτέλης. 

Δεν τον είχε δει από τη τελευταία φορά που εκείνος είχε περάσει από το σπίτι της. Ούτε στο ψάρεμα τον είχε δει από τότε.
    
H Εγωγούλα πηγαίνει στο σπίτι τού Ανιδιοτέλη. Φθάνει εκεί. Μένει έκπληκτη. Από την εικόνα που αντικρίζει. Το σπίτι τού Ανιδιοτέλη. Έμοιαζε σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Έρημο. Σχεδόν. 

Ο κήπος ήταν ξερός και το γύρω τοπίο είχε μια μουντάδα που προκαλούσε έντονη μελαγχολία.
       

*

    

Η Εγωγούλα χτυπάει τη πόρτα τού Ανιδιοτέλη. 
  

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

   

ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Μέρος 3+

Η ΕΓΩΓΟΥΛΑ ΑΝΟΙΓΕΙ τη πόρτα. Ο Ανιδιοτέλης τής δίνει. Πρώτα από όλα. Το κόκκινο τριαντάφυλλο. Μαζί με το ποίημα. Τής ζητάει. Ένα από τα δικά της. Λευκά τριαντάφυλλα. Γιατί τα τριαντάφυλλα αυτά. Είχανε κάτι το ξεχωριστό. Το οποίο δε περιγράφεται. Με λόγια.

Με τί λέξεις μπορεί να απεικονιστεί ένα λευκό τριαντάφυλλο που έχει πάνω του μικρές μαύρες κηλίδες ξεραμένου αίματος και πίσσας;

Η Εγωγούλα κοντοστέκεται. Αποσβολωμένη. Σχεδόν. Τον κοιτάζει. Αμήχανα. Τού λέει ότι δε μπορεί. Να κάνει αυτό που της ζητάει. Γιατί αν έκοβε. Έστω κι ένα τριαντάφυλλο. Θα χαλούσε. Την όμορφη τριανταφυλλιά της. Εκείνη θέλει. Τη τριανταφυλλιά της. Άθικτη. Ο Ανιδιοτέλης τη κοιτάζει. Με απορία.

    

*

   

ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. Ξεπηδά. Από μέσα του. Ένας λόγος. Ο λόγος:

   

(I)

    

ΚΑΡΔΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ένα-δυο πράγματα απλά, εσωτερικά.

    

ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ κατά τη στιγμή, τις στιγμές, τις αιώνιες φωτιές, που φιλιούνται.

Ενωμένα. Κολλημένα. Ιδρωμένα. Σαν ένα.

    

ΔΥΟ ΦΩΤΑ, σαν λάμψεις, φτιαγμένα

«από εκρήξεις αυτοκτονημένων αστεριών»*.

Το μαύρο & το άσπρο. Ενωμένα.

   

ΠΙΟ ΚΟΚΚΙΝΟ δε γίνεται.

Όχι σαν ένα.

Ένα. 

(II)

   

ΚΑΡΔΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ τα λόγια που δε λέγονται. 

Παρά μόνο μεταφράζονται.

Ατελώς.

   

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΝ οι καρδιές.

Μέχρι οι καρδιές να βγουν.

Από τη σάρκα & τα οστά.

Μέχρι να γίνουν Ένα.

    

ΣΟΥ ΔΙΝΩ τη καρδιά μου.

Σε Σένα.

Για Σένα.

   

ΤΙΣ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ δε θα πω.

Τις ξέρεις.

Τις νιώθεις.

   

ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ στη καρδιά σου.

Εκεί που βρίσκεται & η καρδιά μου.

Μόνο.

(III)

     

ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ που γίναν Ένα.

    

ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Διαφορετικός.

Ένας & μοναδικός. Μαγικός.

Η καρδιά σου. Καρδιά μου.

   

ΠΑΙΔΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ γίνομαι.

& αφήνομαι.

& χάνομαι.

& λιώνω. 

(IV)

«ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΩ»*.

Δε λέω τίποτ’ άλλο.

Τη συνέχεια τη ξέρεις…

   

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

   

* * *

             

(ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ. Σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ο Δεικσάκης και η Μανιταρούλα. Κάνουν διάλογο. Ο διάλογος:

        
- Κοριτσάκι, πιάσε με από το χέρι να μου δείξεις τον κόσμο...

- Δεν έχω χέρι. Δεν υπάρχει κόσμος.**)

_____________

* Κ. Γώγου
** Ν. Καββαδίας
     

ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Μέρος 2

ΜΊΑ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ, η Εγωγούλα πηγαίνει ξανά στο σπίτι τού Ανιδιοτέλη. Τού ζητάει να της δώσει ένα άλλο τριαντάφυλλο. Το πρώτο είχε μαραθεί. Ο Ανιδιοτέλης τής το προσφέρει. Με τεράστια χαρά. Το μεγαλύτερο και το πιο κόκκινο τριαντάφυλλο τού κήπου του. Εκείνη η μέρα. Ήτανε μέρα ευτυχίας. 

Ευτυχισμένη μέρα. Οι ευτυχισμένες μέρες κρύβουν μέσα τους κάτι το τερατώδες.

  

*

   

Ο ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ πλέον. Η Εγωγούλα είναι φίλη του. Και αυτό δε πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ. Λίγες μέρες αργότερα. Αποφασίζει να πάει στο σπίτι τής Εγωγούλας. Κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Στα χέρια του. Aπό τα ομορφότερα τού κήπου του. Ίσως. Το πιο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο... τριαντάφυλλο! Από όλα. 

Είχε γράψει κι ένα ποίημα. Το ποίημα:

ΠΕΡΙΜΕΝΩ…

“BECAUSE

Αυτός ειν’ ένας κόσμος

Όπου και τα πράγματα ακόμα

Δεν μπορούν να παραμένουν σιωπηλά”

    

~ Αλέξης Τραϊανός

    

(I)

   

Λοιπόν, δε καταλαβαίνεις;

Ω, κορίτσι μου μικρό,

που είσαι το Φεγγάρι μου

το πιο μεγάλο!

    

Μία κουβέντα σου μονάχα αναζητώ

Αυτή που δε μπορώ να σου τη πω

Παρά μόνο εσύ μπορείς να την εκφράσεις

Πολύ καλύτερα από μένα· και περιμένω...

   

(II)

   

Το μόνο που θέλω 

  ―και όχι ΘΑ ήθελα―

Το μόνο που χρειάζομαι

―και όχι ΘΑ χρειαζόμουνα―

    

Είσαι εσύ, κορίτσι μου γλυκό

και πονεμένο, που δε μπορώ

να σε έχω στην αγκαλιά μου!

Και περιμένω...

   

(III)

   

Λοιπόν, δε καταλαβαίνεις;

Ω, κορίτσι μου χλωμό,

που είσαι το Φεγγάρι μου

το πιο μεγάλο!

   

Περιμένω…

Μία κουβέντα

Ένα ταξίδι

Μία αγκαλιά

    

(IV)

   

Λοιπόν, δε καταλαβαίνεις;

Ω, κορίτσι μου λαμπρό,

που είσαι το Φεγγάρι μου

το πιο μεγάλο!

    

Περιμένω η φωνή

τής σιωπής σου

να γίνει η σιωπή

τής φωνής μου

 

*

   
Χτυπάει με λαχτάρα τη πόρτα της.
              

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]

     

ΤΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ - Μέρος 1

ΜΊΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ένα καιρό ήταν ένα κορίτσι. Ας το πούμε Εγωγούλα. Και ένα αγόρι. Ας το πούμε Ανιδιοτέλη. Η Εγωγούλα ζούσε σε ένα μικρό σπίτι με κήπο, στον οποίο καλλιεργούσε μια λευκή τριανταφυλλιά. Ο Ανιδιοτέλης ζούσε σε ένα μικρό σπίτι με κήπο, στον οποίο καλλιεργούσε μια κόκκινη τριανταφυλλιά. 

Η Εγωγούλα και ο Ανιδιοτέλης πήγαιναν συχνά για ψάρεμα μαζί. Έτσι, κάνανε παρέα. Δεν έλεγαν, όμως, ποτέ ο ένας στον άλλο ότι ένιωθαν φίλοι. Πήγαιναν απλώς. Μαζί. 

Μα ακόμη κι όταν δε πήγαιναν για ψάρεμα παρέα. Ήταν σα να ψάρευαν μαζί.

*

    

ΜΙΑ ΜΕΡΑ Η Εγωγούλα πηγαίνει στο σπίτι του Ανιδιοτέλη. Τού ζητάει να της δώσει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Ο Ανιδιοτέλης τής προσφέρει, μετά χαράς, το κόκκινο τριαντάφυλλο. Το επιθυμούσαν. Και οι δυο. 

Εκείνη η μέρα. Ήτανε μέρα όμορφη. 

Όμορφη μέρα

Μες τη δροσιά σου

Χαμογελούν τα λόγια μου

Η αγάπη παίρνει τα τραγούδια

Όμορφη μέρα

Μες τη δροσιά σου

Ξεχάστηκα

Ξεχάστηκα

   

*

    

Όμορφη. Μέρα;
   

[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...]