Επιστολή προς Ίριδα #2

    

 

Μαύρο Δάσος, 10/10/2020

 

Αγαπητή Ίριδα,

Πίνω τον καφέ μου

στο μπαλκόνι μου

το πρωί με γυαλιά ηλίου

κατάλοιπο της βαμπιρικής μου φύσης.

Βλέπω ταινίες

ξανά και ξανά

σαν το “2046”

και το “Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί”

ενώ ακόμα θυμάμαι

εκείνη τη νύχτα

που άγγιξα το στήθος σου

σε φίλησα

μα δεν σε έγδυσα

και αναρωτιέμαι:

η ρώγα σου έχει κρατήσει

τη μνήμη των δαχτύλων

και της γλώσσας μου;

Κοντεύει μεσημέρι

εσύ κοιμάσαι ακόμα

εγώ έρχομαι στο σπίτι σου

με τον Γιάννη

(όχι τον μαλάκα)

αλλά τον Αγγελάκα

στην Αιγαίου ή στο Αιγαίο

ή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου

καμία σημασία δεν έχει.

Μετά εκείνος φεύγει 

τραγουδώντας Παύλο Φύσσα:

«Να 'ρθούνε να με βρουν

στην κορυφή ψηλά,

τους περιμένω και

σιγά μη φοβηθώ.»

Ξαπλώνω δίπλα σου

στο κρεβάτι

ξυπνάς

σε κοιτώ με κοιτάς

πιάνω ξανά το στήθος σου

από εκεί που το είχα αφήσει

το βάζω στο στόμα μου

και συ αντί να αναστενάξεις λες:

«η τάδε παντρεύτηκε

η δείνα έμεινε έγκυος

φέρε το κρασί».

Σου δίνω το κρασί

και κατά το απόγευμα

τελειώνω μέσα σου

ενώ εσύ ακόμα πίνεις·

ύστερα σηκώνεσαι 

βάζεις τα καινούργια

ορειβατικά παπούτσια σου

βγαίνεις γυμνή στο δρόμο

και φεύγεις για πεζοπορία.

Πίνω τον καφέ μου

στο μπαλκόνι σου

το βράδυ με γυαλιά ηλίου

κατάλοιπο της βαμπιρικής μου φύσης.

(“It's a full moon.”)

Σε φιλώ,

Μπλακ Μπερντ

Έρωτας κραταιός Α-θάνατος

17/10/2014 

Αγαπητή Βίκυ,
   

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ το σώμα μου είχε αρχίσει να βαραίνει από την κίνηση των οχημάτων. Μπήκα στο καφέ του κήπου του Νομισματικού Μουσείου. Κάθισα στην πιο πίσω καρέκλα που βρήκα, παρήγγειλα μια ζεστή σοκολάτα και περίμενα να αρχίσει η βιβλιοπαρουσίαση. Ομολογώ ότι στην αρχή βάρυνα ακόμη περισσότερο καθώς με δυσκολία άκουγα τους ομιλητές, λόγω του έντονου θορύβου που ερχόταν από τον δρόμο. Παρόλα αυτά, κάτι άρχισε να αλλάζει σγά-σιγά. Οι λέξεις των ομιλητών ολοένα και ακούγονταν πιο δυνατά στα αφτιά μου, μέχρι που ο θόρυβος απέξω και η ποίηση από μέσα εξισορρόπησαν. Τότε ακριβώς ήταν που ένιωσα τί σημαίνει Έρωτας κραταιός ως θάνατος! Στο τέλος, πήρες τον λόγο και στο άκουσμα των ύστερών σου λέξεων από την απαγγελία των ερωτικών σου στίχων κλείνοντας τα μάτια ο έξω θόρυβος σίγησε ξαφνικά στα αφτιά μου. Το μόνο που έμεινε ήταν η ποίηση κι έτσι με τα δώρα που μου προσέφερες απλόχερα έφυγα. Κραταιός κι ανάλαφρος!

  

ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ των ομιλιών ήρθε στο μυαλό μου ένας μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας πίνακας. Ο ζωγράφος ήμουν εγώ, τα εικονιζόμενα πρόσωπα είσαστε το πάνελ –είχατε κάτι από τον "Μυστικό Δείπνο" του da Vinci στην όψη και τη στάση– και στο φόντο πρόβαλλε η Πανεπιστημίου γεμάτη ανθρώπους και οχήματα. Υπήρχε μια νοητή γραμμή (το κτήριο που βρισκόταν πίσω σας) ανάμεσα στον δρόμο και το πάνελ. Ένα πολύ διακριτό όριο, ανάμεσα στο προσκήνιο (που είσαστε εσείς) και το παρασκήνιο (που ήταν ο δρόμος). Από το όριο αυτό και πίσω, απλωνόταν από τα δυτικά προάστια της μεγάλης μικράνθρωπης πολιτείας μας μέχρι τα ανατολικά (με κέντρο τού όλου τη “Βουλή των Ελλήνων”) ο θάνατος! Ναι, ο θάνατος! Γιατί όλα μέσα στην κίνησή τους έμοιαζαν νεκρά. Στο προαύλιο της βιβλιοπαρουσιάσης από την άλλη, από εκεί που άρχιζε η νοητή αυτή γραμμή μέχρις εμένα που καθόμουν πίσω-πίσω με εσάς στο κέντρο, ένιωθε κανείς την ατμόσφαιρα στατική μα ζωντανή. Ερωτική. Σχεδόν. Ελέω απουσιάς!

   

ΤΕΛΙΚΑ, ΠΕΡΑΣΕ ΟΜΟΡΦΑ ετούτη η βραδιά. Χάρη στην ποίηση και τη φωνή σου. Μα πιο πολύ λόγω του εξωφυλλου που φώτιζε και φωτιζόταν σαν κερί μέσα στο σκοτάδι. Το έξω σκοτάδι ήταν θάνατος! Το μέσα ήταν φως, γιατί είχε κάτι κραταιό από Έρωτα. Που είναι όμως Αθάνατος! 

   

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ σου, Βίκυ, «ισοσκελίζει τη βεβαιότητα του θανάτου με τη δυνατότητα (ή πιθανότητα;) της ζωής». Πολύ σωστά το είπε κάποιος.

   

Σε φιλώ,

Μπλακ Μπερντ

    

  

Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ

   

2/10/2014

  

Αγαπητή Βίκυ,

    
Ένα μαύρο μικρό πουλί στην ανάσα σου φωλιάζει
Ενώ εσύ λέξεις καπνούς αισθήσεις αναστενάζεις
Εκείνο σε μια μέθη αποσιωπητικών* σε βρίσκει...
   
και σου τραγουδά:
   
«Κράτα τη όπως πάντα αναμμένη
Τη μόνη αλήθεια που είναι η φωτιά·
Απαστράπτουσα και αντι-μουχλική»
   

Σε χαιρετώ,

Μπλακ Μπερντ

   

   

* "Ποιήματα και Χίμαιρες" - ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

   

Letter to my Friend Blackbird

My dear Blackbird,

I haven’t sent you my news for quite long.
I travelled to places that in old times
were happy.
You know, in such places every
random crescent turns into a full moon.

Seriously, how is it possible
for the places to be happy again
when even the sound of their name
is a reminiscence of moment-destruction?

–And I said no. It can’t be possible.
Destiny will change its mind.
But everything in this life is recyclable.
People were born separately
and they have to live separately.

   

I send you all my best wishes,
Iris Verina

     

   

Πηγή – Πρώτη δημοσίευση

   

Μια εναλλακτική εκδοχή τέλους

Ποιητική επιστολή προς Μπλακ Μπερντ #1 

Κόκκινο Δάσος, 24/7/2013

Αγαπητή Ίριδα,

Δεν υπάρχει «χρόνος παρελθών και μέλλων χρόνος»,
παρά μόνο το αιώνιο και άχρονο ΠΑΡΟΝ, το μέγα ΤΕΛΟΣ.

Γιατί, ως γνωστόν, το ΜΕΤΑ είναι ΤΩΡΑ
και το ΠΙΟ ΜΕΤΑ από το μετά ΠΟΤΈ.

Kάπως έτσι, το ΑΡΓΑ έγινε ΝΩΡΙΣ
με αποτέλεσμα ΤΩΡΑ (ξανά) ΠΌΤΕ; –

Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή! –

Έχω όμως κάποιο νέο –μυστικό!– να σου πω,
καθώς μου είπε ένα πουλί πως όταν ο έρωτας
του ανθρώπου και των πραγμάτων στεγνώνουν μέσα του
όλες οι αγάπες περνάνε μπροστά από τα μάτια του·

σα σε ταινία. 

Σε φιλώ,

ένας Λύκος