SEPARATION NO. ∞

    

   
Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας,
αν οι άνθρωποι μιλούσαμε μόνο με μουσική...
    

Μ.Μ.

   

Ένας ήσυχος δολοφόνος

      
Νοιώθω μια βρώμικη ανάσα από παντού να με κυκλώνει
Σ' ένα βαθύ μεσαίωνα βουλιάζουμε ξανά
Του κτήνους τα φερέφωνα τελετουργούνε
Οι λοβοτομημένοι προσκυνούν γονατιστά
    
Τους βλέπω απ' τις οθόνες μέσ' τη νύχτα να γαβγίζουν
Τους βλέπω στις οθόνες αγέλη από σκυλιά
Που μπήκανε στην έρημη εκκλησία και κοπρίζουν
Και δεν υπάρχει πια κανείς και δε μιλάει κανένας πια
     
Στα σκοτεινά σαλόνια των βουβών διαμερισμάτων
Μέσ' των πολυκατοικιών την ερημιά
Μακάρι να 'τανε τραγούδι, μα δεν είναι
Είν' ένα όνειρο που έρχεται συχνά
Είν' ένα όνειρο που έρχεται βουβό
Είν' ένα όνειρο που βλέπω ζωντανό
Με το μυαλό μου τους σκοτώνω έναν ένα
Με το μυαλό μου σα σκυλιά τους εκτελώ
Και ούτε λέξη ούτε κουβέντα σε κανένα
Είναι μια λύσσα που την ξέρω μόνο εγώ
     
Είμ' ένας ήσυχος αθώος δολοφόνος
Που εγκληματεί προς το παρόν με το μυαλό...
     

Στίχοι - Μουσική: Πάνος Κατσιμίχας

     

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ

Φωτογραφία: Jung Lee

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ.

     

Είναι ο ήχος που άκουσα όταν ήμουν 9 ετών και ο πατέρας μου χτύπησε την πόρτα πίσω του τόσο δυνατά που, μα τω Θεώ, ολόκληρο το σπίτι σείστηκε συθέμελα. Για τα επόμενα τρία χρόνια παρακολουθούσα την μητέρα μου να σπάει τα δόντια της σε μπουκάλια βότκας. Νομίζω ότι η αναπνοή της σταμάτησε όταν εκείνος έφυγε. Νομίζω ότι ένα κομμάτι του εαυτού της πέθανε ακριβώς εκείνη τη στιγμή του δυνατού κρότου. Νομίζω ότι απλώς πήρε την καρδιά της μαζί του όταν περπάτησε έξω από την πόρτα. Έκτοτε, υπάρχει ένα κενό στο στήθος της και δεν έχει απομείνει από αυτήν παρά ένα γκρεμισμένο χάος, ραγισμένα πλευρά και αντικαταθλιπτικά.

    

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ. Είναι όλο αυτό το αίμα στο νεροχύτη. Είναι η νύχτα που πέρασα 12 ώρες έξω από μια μονάδα εντατικής θεραπείας περιμένοντας να δω αν η αδερφή μου επρόκειτο να γίνει καλά, αφότου το αγόρι που αγαπούσε της είπε ότι δεν την αγαπούσε πια. Είναι τα κλάματα, και οι λάμπες φθορισμού, και τα άσπρα αθλητικά παπούτσια και τα χλωμά πρόσωπα και οι μισοσβησμένες αναπνοές και το αίμα. Τόσο πολύ αίμα!

     

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ. Είναι εκείνο το 48ωρο αϋπνίας που έπρεπε να σταθώ στην καλύτερή μου φίλη, ενώ έκλαιγε και ούρλιαζε και ξερνούσε πάνω στο στο πάτωμα του υπνοδωματίου μου επειδή ο φίλος της πήδηξε την πρώην του. Ορκίζομαι στο Θεό, τα μάγουλά της εξακολουθούν να μοιάζουν σημαδεμένα από εκείνα τα δάκρυα· σαν χαρακιές. Νομίζω ότι όταν αγαπάς κάποιον, τα σημάδια δεν φεύγουν ποτέ.

    

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ. Είναι οι έξι εβδομάδες που χρειάστηκε κάποιος να αντικαταστήσει την καθηγήτριά μας στο μάθημα των Αγγλικών, διότι εκείνη την περίοδο έπαιρνε διαζύγιο και ολόκληρος ο κόσμος της είχε περιοριστεί το κρεβάτι της. Την ημέρα της επιστροφής της την θυμάμαι με ένα χαμόγελο στα χείλη. Όμως, τα χέρια της τρέμανε κάθε φορά που κρατούσε την κούπα του καφέ. Ήταν εμφανές πως κάτι είχε σπάσει μέσα της. Και, όπως λένε, το γυαλί που ραγίζει δεν ξανακολλάει. Τίποτα δεν γυρίζει πίσω στο χρόνο, για να ξαναγίνει όπως κάποτε ήταν. Πήρα "Άριστα" στα Αγγλικά εκείνη τη χρονιά. Αναρωτιέμαι, με τη σύγχυση που επικρατούσε μέσα στο κεφάλι της, αν μπόρεσε να διορθώσει έστω ένα διαγώνισμα τότε.

     

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ. Είναι το ακριβώς αντίθετο.

      

[ΔΕΝ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΕΚΕΙΝΗ. ΤΟ ΕΙΧΕ ΒΡΕΙ ΚΑΠΟΥ ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΧΕ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
ΣΕ ΕΝΑ ΑΡΧΕΙΟ WORD ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΗΣ. ΤΟ ΞΕΘΑΨΕ ΣΗΜΕΡΑ.]

     

ΈΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΌΝΙΑ ΤΟΥ DELETE

     

     

I. Μου λείπεις, και δεν είναι ότι μου λείπει το πρόσωπό σου, τα χέρια σου, ή τα χείλη σου. Θα μπορούσα να αντέξω, παρόλο που θα μου έλειπαν όλα αυτά· μόνο που απλώς η παρουσία σου πάντα μου θύμιζε τη ζεστασιά του σπιτιού, και ορκίζομαι ότι το έχασα αυτό όταν έφυγες. Δεν ξέρεις· ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο ξένο το ίδιο μου το σπίτι, τόσο μόνη μέσα σε αυτό. Κανένα χρηματικό ποσό, καμία περιουσία, δεν μπορεί να συγκριθεί με σένα. Αχ, να ήξερες· αλλά...

    

*Διαγραφή*

     

II. Ξέρεις, οι άνθρωποι πάντα στέλνουν ένα μήνυμα στον αγαπημένο τους το πρωί. Γι' αυτό, φαντάζομαι ότι είναι περίεργο που σου γράφω στη μέση της ημέρας· μεθυσμένη, ώρα τρεις το απόγευμα. Μη με κρίνεις, αλλά ορκίζομαι πως αυτό το ουίσκι έχει τη γεύση σου και αυτό το άδειο μπουκάλι είναι σαν την αγάπη μας. Το έχω πιεί σχεδόν όλο και δεν μένει τίποτα άλλο να κάνω παρά να το πετάξω στα μούτρα σου. Άνοιξε τα χέρια σου, άνοιξε την καρδιά σου. Σε παρακαλώ... Μη με αφήνεις τώρα, γιατί...

    

*Διαγραφή*

    

III. Σε μισώ, μισώ τα πάντα για σένα. Δεν μπορώ να σε αντέξω άλλο, αλλά σ' αγαπώ, και δεν μπορώ να αναπνεύσω, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, απάντησέ μου, δεν μπορώ...

    

*Διαγραφή*

    

IV. Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες και αυτές οι 336 ώρες και 14 λεπτά ήταν κόλαση. Κάποτε λαμπύριζες σαν ένα κομμάτι του ουρανού, αλλά έχεις φύγει και έχω πιάσει πάτο. Και έχω προσπαθήσει να είμαι ποιητική, αλλά η ποίηση δεν θα σε φέρει πίσω σε μένα. Έχω εξαντλήσει κάθε απόθεμα καρδιάς και δεν βοηθά. Τι μπορώ, λοιπόν, να κάνω τώρα· τι μπορώ να κάνω χωρίς...

    

*Διαγραφή*

     

V. Γεια σου, πώς είσαι;

     

*Διαβάστηκε 4:03 μ.μ.*

    

ΤΈΣΣΕΡΑ ΓΡΑΠΤΆ ΜΗΝΎΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΈΣΤΕΙΛΕ ΠΟΤΈ

    

Οι φίλοι μου

    

     
Για κάθε αναπάντητη,
που ισούται με προσβολή,
πρόσκληση για συνάντηση
μια μακροχρόνια φιλία
αυτοκτονεί.
    

Μ.Μ.

   

Δεν έζησα όλα όσα ήθελα να ζήσω μαζί σου

    

    

Ήθελα να πάω βόλτες μαζί σου. Να ανέβουμε στο μηχανάκι σου και να γυρίσουμε κάθε σπιθαμή του νησιού με αυτό. Να πάω σε μέρη που πηγαίνω καθημερινά και σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ μου για να υπάρχεις μόνο εσύ στο μυαλό μου σαν ανάμνηση όποτε τα ξαναεπισκέπτομαι.

   

Ήθελα να πάμε για καφέδες, πολλούς καφέδες. Για να σε κοιτάζω καθώς παίζεις με το καλαμάκι στο στόμα σου. Για να σε χαζεύω να ανάβεις το τσιγάρο σου, καθώς η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σου γίνεται πιο έντονη επειδή είσαι σκεπτικός.

Ήθελα να πάμε έξω για μπύρες. Και για ποτό. Και να κουνηθούν τα σώματα μας σαν ένα στον ρυθμό της μουσικής, κάτι που ξέρω ότι σε ερεθίζει.

   

Ήθελα να πάμε πολλές φορές στην παραλία ξημερώματα. Να καθόμαστε στην ξαπλώστρα ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα και να φιλιόμαστε και να βλέπουμε το ήλιο να ανατέλλει. Να κοιτάζω τα μάτια σου και να μην μπορώ να σε καταλάβω, γιατί ποτέ κανείς δεν θα μπορέσει να σε καταλάβει. Αλλά από την άλλη να καταλαβαίνω, γιατί κανείς δεν σε ξέρει όπως σε ξέρω εγώ. Να με κοιτάς με αυτά τα σκούρα κάστανα μάτια και ας έχει φύγει πια η λάμψη από μέσα τους. Να με κοιτάς με αυτά τα μάτια για να νιώθω ότι έχω ένα λόγο να υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο, να τα κάνω να λάμψουν ξανά.

Ήθελα να κοιμηθώ πολλές φορές μαζί σου. Να με αγγίζεις μέχρι τα πόδια μου να αρχίσουν να τρέμουν από την επιθυμία. Να μπεις μέσα μου και να με γεμίσεις. Να ιδρώσουμε μαζί. Να μην μπορώ να εμποδίσω την ηδονική κραυγή μου καθώς με τελειώνεις, καθώς φωνάζεις το όνομά μου και τεντώνεσαι και πέφτεις πάνω μου και βαριανασαίνεις μέχρι η καρδιά σου να βρει τους φυσιολογικούς της ρυθμούς. Να με πάρεις αγκαλιά, τα δάχτυλα μου να κινηθούν αργά σε κάθε εκατοστό της πλάτης σου. Να μου φιλήσεις τα μάτια και να χαϊδέψεις το μάγουλό μου με τον αντίχειρα σου. Να μας πάρει ο ύπνος έτσι, γυμνούς και ευάλωτους. Έχοντας τα πάντα και έχοντας τίποτα.

Ναι, τα έζησα αυτά μαζί σου. Αλλά η μια φορά δεν αρκεί. Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι αν θα μου αρκούσαν ακόμη και χίλιες δύο τέτοιες στιγμές. Μάλλον όχι...

Υποθέτω όσο και να σε ζήσω, πάντα απωθημένο θα παραμένεις. Ποτέ τίποτα δεν θα είναι αρκετό για εμένα. Δεν θα είναι, γιατί δεν έχω ζωή χωρίς εσένα.

    

Αναδημοσίευση από My Self-Destruction Path

   

Η αλήθεια είναι όπως η ποίηση

    

       

ΚΑΠΟΤΕ η ποίηση (ἐκ τοῦ ποιέω, -ῶ) αφορούσε την κοινωνία ολόκληρη. Από τα αρχαϊκά έπη και την τραγωδία της «πόλεως-κράτους» έως τα λογοτεχνικά στέκια της Αθήνας μιας άλλης εποχής· τότε που ακόμα και η κηδεία ενός ποιητή μπορούσε να εξελιχθεί σε πορεία διαμαρτυρίας. Επίσης, κάποτε (όχι πολύ παλιά) οι πιο νέοι (ηλικιακά) ποιητές προσκαλούσαν τους λίγο πιο μεγάλους για έναν καφέ. Και εκείνοι πήγαιναν. Και προέκυπταν φιλίες από έναν καφέ.

ΣΗΜΕΡΑ οι ποιητές "δεν έχουν χρόνο" για καφέ. Τους έχει ρουφήξει μάλλον και αυτούς το facebook, τα likes, τα σχόλια... Και η ποίηση έχει γίνει πλέον υπόθεση της κλειστής κάμαρας, των κλειστών παρεών και των ψυχολογικών προβλημάτων των κλειστών, ή ανοιχτών, ποδιών. Η αλήθεια είναι όπως η ποίηση. Και η ποίηση είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Και η κοινωνία είναι ένα σκληρό πορνό. Κάποιος την πηδά. Εκείνη πέφτει στα τέσσερα. Και τον αποκαλεί ποιητή.

    

Μ.Μ.

    

Γκαντζολοντίβα: η θεωρία και η πράξη

     

    
Ένας νέος τύπος
γυναίκας
αναδύεται
στον σύγχρονο
μετα-καπιταλιστικό κόσμο
    
Πουλάει επανάσταση
και αναρχία
με το κιλό
ενώ αναπαράγει
στην προσωπική της ζωή
ό,τι πιο πατριαρχικό και
εξουσιαστικό
υπάρχει
    

Μ.Μ.

      

Υ.Γ. Γκαντζολία 1. Η Θράκη εν γένει, αλλά ιδίως ο Ν. Έβρου. Οι κάτοικοι αποκαλούνται «Γκατζόλοι». Ο όρος προέρχεται όχι από το γάιδαρο (σε τοπικά ιδιώματα), αλλά από την τουρκική φυλή Gacol (προφ. γκατζόλ) που –απ' ότι φαίνεται– είχε εγκατασταθεί στην περιοχή. 2. Ο νομός Έβρου, σύμφωνα με τους υπηρετούντες τη στρατιωτική τους θητεία σε αυτόν.

      

   

Το ποδήλατο

      

Loui Jover, love ride

   
“Θα σε ξαναδώ;;;”

    

Σε κοίταξα στα μάτια και γέλασα…

   

“Εννοείται”, αποκρίθηκα.

    

Με φίλησες, καβάλησες το ποδήλατο και χάθηκες μες στα στενά του Γκύζη…

    

Έμεινα γελαστή και γελασμένη… Νόμιζα ότι η εξέλιξη των πραγμάτων ήταν στα χέρια μου… Είχα ξεχάσει όμως ότι οι άνθρωποι λένε ψέματα… Πίστευα ότι ήσουν διαφορετικός…

    

Γαμώ την ειμαρμένη μου… Γαμώ…

     

Μια ζωή μαλάκας…

     

Η μέλισσα της Σαχάρας

   

Φταίει το φεγγάρι

    

O, swear not by the moon, the inconstant moon,

That monthly changes in her circled orb,

Lest that thy love prove likewise variable.

   

– Juliet

  

    

— Η ΑΡΧΗ —

«Μία ευχή κάνω μονάχα προτού κοιμηθώ

Αυτό το φεγγάρι που κοιτάς και κοιτώ

Να γίνει κάποτε η διαφανής λευκή κουρτίνα

Που θα τραβήξω και θα σε δω

Με φόντο το ολόμαυρο στερέωμα στον ουρανό

Γιατί... ακόμη εκκρεμεί εκείνο το “σε αγαπώ”»

(Αναφωνεί ο Ρωμαίος μία νύχτα και από τότε κάθε νύχτα
σε κάποια χώρα πολύ πιο μακριά από εδώ.)

— Η ΜΕΣΗ —

Έκτοτε μεσολάβησαν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα

Η Ιουλιέτα ερωτεύτηκε· πάλι όχι τον Ρωμαίο

Ο πρωινός καφές τού χειμώνα κρύωσε πριν προλάβει

Να τελειώσει τις πρώτες του γουλιές κάποιος από τους δυο

Η συνάντησή τους δεν έγινε ούτε κάποιο χειμωνιάτικο πρωινό

Ούτε ένα απόβραδο καλοκαιρινό· αφού εκείνη

Τυλιγμένη πάντα σε βαριά υφάσματα εξακολουθούσε να κοιτά

Αμίλητη έξω από το παράθυρο· ενώ εκείνος

Περνούσε συχνά με το ΚΤΕΛ κάτω από το μπαλκόνι της

(Ο Σαίξπηρ περιμένει πάντα ανοιχτός να διαβαστεί στο γραφείο.
Η μουσική των Godspeed You! Black Emperor παίζει ακόμη δυνατά στο ηχείο.
Ενώ το ποίημα αυτό είναι προϊόν σοβαρής λογοκλοπής.)

— ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ —

Ώσπου ο Ρωμαίος κάποια μέρα έκλεισε τα μάτια του μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή

Περιμένοντας να ονειρευτεί ότι πετά· ενώ η Ιουλιέτα βγήκε στο μπαλκόνι μόνη

Προσπέρασε τα κάγκελα και πήγε να συναντήσει το κενό

(Φταίει το φεγγάρι.)

— ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ —

Στο δωμάτιο τής Ιουλιέτας υπήρχε ένα σημείωμα που έγραφε:

«Θέλω απόψε να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στην επόμενη ζωή μου

Γιατί η μεγαλύτερη απόσταση που χωρίζει δύο ανθρώπους είναι ο χρόνος»

(Δεν θυμάται ποιος το έγραψε και πού το βρήκε...
Δεν πρόκειται να θυμηθεί ποτέ.)

Μ.Μ.

    

Το κοτσύφι πρέπει να πετάει./ XIII

    

    

Ήταν σούρουπο όλο το απόγευμα.

Χιόνιζε.

Και θα χιόνιζε.

Το κοτσύφι κάθισε
Στα κλαδιά του κέδρου.

    

– WALLACE STEVENS

    

"ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ
ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ"

    

 

      

Διπολική διαταραχή

    

Two Lovers

    

Ελκυόμαστε από αυτό που δεν θέλουμε και
μας ελκύει αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε.
      

M.M.

    

Το αθέατο λιμάνι

   

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.

    

Outside the Unseen Harbor, Dennis Smith

   
Δεν έχω καμία πυξίδα
Και δεν μπορώ να διαβάσω
Τη μοίρα μου στα αστέρια
   
Τα κύματα είναι κρύα
Το νερό είναι σκοτεινό
Και δεν μπορώ να βρω
Τον δρόμο για το σπίτι
     
Αλλά υπάρχει παρηγοριά
Κάπου πέρα
Όπου ο ουρανός
Φιλά τον ωκεανό
(Αντίο)
      
Υπάρχει παρηγοριά
Στο αλάτι στη
Γλώσσα μου και
Στον αέρα στο δέρμα μου
     
Όταν η νύχτα είναι πιο μαύρη
Απλά θυμήσου
Το χρώμα της ημέρας
Και θυμήσου ποιος
Άνοιξε τα μάτια σου
Για να το δεις
     
Και πάντα θα
Βρίσκεις τη δύναμη να
Συνεχίζεις το φθάσιμον
(Εκεί είν' ο προορισμός σου)
    

Ποίηση: Nick Wong

Απόδοση (ελεύθερη):
Μπλακ Μπερντ